18.2.15

Σχεση,ταμπελα,τραβιομαστε

Σχεση με διαφορα ηλικιας..
Μας ενωσε μια ελξη,ενα γιατι οχι;
Με φοβο στην αρχη,τ παω ν κανω.
Μετριμενες οι κινησεις του.
Αυθορμητη εγω.
Περασε ο καιρος,πηρε το μηνυμα.
Προχωρα.

Μετραμε 2 μηνες.
Δεν υπαρχουν ταμπελες.
Δεν υπαρχει σχεση.
Απλα τραβιομαστε.
-Δεν θελω ν βγαινεις_εισαι προκλητικη_μην πηγαινεις ταξιδια.
-Δεν θελω να σε μοιραζομαι_θελω να με διεκδικεις.
Και ο χρονος κυλλαει.
Χωρις να ξερουμε που θα βγει...



3.12.13

it's the final countdown..

Ο Δεκέμβρης έφτασε.
Ο τελευταίος μήνας του χρόνου.
Δεν είναι τα Χριστούγεννα το θέμα,που ολοένα και πλησιάζουν.
Δεν έχει σημασία πως πέρασες πέρσι αυτή την εποχή,
   αν είχες δίπλα σου ανθρώπους που έφυγαν
   αν είχες κάποιον το βράδυ να σε παίρνει αγκαλιά
   αν μοιραζόσουν με κάποιον τα όνειρά σου
   αν αγάπησες και σε πρόδωσαν
   αν σου λείπουν στιγμές
   αν  όλα είναι διαφορετικά.
Δεν έχει σημασία αν φέτος αυτή την εποχή,
   έχεις περισσότερους ανθρώπους δίπλα σου
   αν χαράζεις νέα πορεία δίπλα σε κάποιον
   αν νιώθεις μόνος
   αν ζεις τον μεγάλο έρωτα.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως κοντεύει να τελειώσει και αυτό το έτος και εσύ θα πρέπει να έχεις προχωρήσει μπροστά απο ότι σου τρώει την ψυχή,να διανύσεις νέες πορείες,να ακολουθήσεις τα όνειρά σου,να κρατήσεις δίπλα σου όποιον αγαπάς και σε κάνει χαρούμενο..

Να είσαι έτοιμος για όλα,για κάθε δυσκολία,για κάθε χαρά,για κάθε λύπη.
Να είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι καινούριο,όπως το καινούργιο έτος..


   Καλές γιορτές,μόνο επιτυχίες!

16.9.13

Just because we can't be together,that doesn't mean I won't love you.

τη στιγμή που συνιδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα πια,
τίποτα μαζί του που να σε ενώνει,
πως ότι είχατε χάθηκε.
..πρώτο τσιγάρο..
και είσαι μόνη,
και εκείνον δεν τον ενδιαφέρει να μάθει πια αν είσαι καλά.
συγκεκριμένα δεν σε κοιτάζει καν,
δεν θέλει να ανταλλάξετε ούτε βλέμμα,όχι γεια,ούτε βλέμμα!

ο ίδιος άνθρωπος που σε λάτρευε και ήσουν μέρος της ζωή του για αρκετό διάστημα,
δεν τον ενδιαφέρει αν είσαι καλά,αν σου λείπει,αν είσαι χαρούμενη.
απλά για αυτόν δεν υπάρχεις.
για αυτόν ότι είχατε χάθηκε στην στιγμή.
..φυσάς τον καπνό..
ένας χρόνος υπόθεση ήσουν για αυτόν και τώρα πάει.
και δεν μπορείς να κάνεις κάτι,
δεν μπορείς να το αλλάξεις,
γιατί όταν αυτός που σε λάτρευε
σε κοιτάξει σαν ξένος
είναι αργά να το διορθώσεις.

και φοβάσαι να νιώσεις.
θες χρόνο και λίγη καλή παρέα.
να σου θυμίσουν πως αξίζεις κάτι περισσότερο,
πως αξίζεις πολλά περισσότερα.
και με τον χρόνο συνιδητοποιείς πως με αυτόν τον άνθρωπο
είχατε τελειώσει νωρίτερα και δεν το είχατε καταλάβει.
καταλαβαίνεις πως είχατε τελειώσει μήνες νωρίτερα και δεν το δεχόσασταν.
..το πετάς..
ίσως από αγάπη,ίσως από έρωτα,
μπορεί και από συνήθεια ή φόβο,
φόβο για το πως θα είναι η ζωή σας έπειτα,
έπειτα από τόσο πάθος,τόσο καιρό με έναν άνθρωπο πάντα δίπλα σου,
μέσα στην αγκαλιά σου.
πως θα είναι αν δεν έχω κάποιον αγκαλιά μου να με συντροφεύει τις νύχτες,
να τους λέω τους φόβους μου και αυτός τους δικούς του;

τώρα όμως τέλος,
είναι δύσκολο να ξεχάσεις κάποιον που σου έδωσε
τόσα πολλά για να θυμάσαι.
όμως τα αφήνεις όλα σε ένα μέρος στην καρδιά σου-στο μυαλό σου
και ετοιμάζεσαι να δώσεις ένα άλλο σε κάτι καινούργιο.
προσπαθείς να αποφασίσεις τι είναι αυτό που ψάχνεις τώρα,
να αφήσεις πίσω όλα τα άλλα και να αφοσιωθείς στο νέο.
..τελευταίο τσιγάρο απόφαση..
και τελικά υπάρχουν πολλές εκδοχές,
η καλύτερη όμως είναι αυτή που στο τέλος κλαίς.
δεν πρέπει να φοβάσαι να αγαπήσεις ξανά,
απλώς πρέπει να προσέχεις τα σημάδια που σου δείχνει η ζωή.

και αν καμιά μέρα νιώσεις μοναξιά 
να θυμάσαι πως για να επιβιώσουμε,
δεν πρέπει να νοιαζόμαστε για κανέναν..





έκανα το πιο επικίνδυνο πράγμα όταν σου είπα σ'αγαπώ
-αλλά άξιζε..


31.3.13

γιατί πάντα το πάθος να μοιάζει με λάθος

δεν ξερω τελικα αν το προβλημα ηταν εκεινος ή εγω.
μηπως φταει το μυαλο μου;
δεν ξερω τι ζηταω,τι θα βρω,αν αξιζει αλλα θελω να το προσπαθησω.
ακομα και με καταστρεφει.
δεν κινδυνευεις εσυ,αλλωστε πως να καταστρεψω κατι που ποτε δεν ηταν εκει;
καθε μερα που περναει και διαφορετικο συναισθημα.
αλλωτε χαρα,αλλωτε λυπη,αλλωτε νοσταλγια και μετα παλι χαρα.
μα θα αντεξω;
αν φυγω μακρια θα τα καταφερω;
θα ειμαι χαρουμενη μετα;
θα μπορεσω να ζησω μακρια του;
δεν ξερω.
εγω ερωτευτηκα αυτα τα ματια.
οχι επειδη ειχαν καποιο  ιδιαιτερο χαρακτηριστηκο.,μα εκρυβαν στεναχωρια,ομορφια,,νοσταλγια.
και ηθελα να ξερω πως θα μπορεσω εστω για λιγο να τα γεμισω χαρα.
και τα λατρεψα.
τα προσεχω σαν δικα μου.
καθε δακρυ τους με πληγωνει.
και δεν ξερω αν αντεχω να μην τα ξαναδω.
να μην με ξανακοιταξουν στα ματια οπως δεν εχουν κοιταξει κανεναν αλλον.
γιατι αυτα τα ματια με λατρευουν.
και να..
ισως εχω τα εχω αγαπησει λιγακι..


2.3.13

Romance is dead!




 και ο ανθρωπος που εχεις περισσοτερο αναγκη σε αφηνει
και αυτος.
και τοτε συνιδητοπειεις χωρις να το θες πως ολα εχουν τελειωσει.
και τωρα;τι κανεις οταν εισαι τελειως μονη;
υποσχεθηκα στον εαυτο μου να μην πονεσω αλλο την καρδια μου και να μην κλαψω..
και το παλευω.
αλλα ειναι πολυ δυσκολο.
καποια πραγματα ειναι δυσκολο να τα αφηνεις.
οταν λατρευεις τον αλλον δεν εχεις τιποτα αλλο να κανεις παρα να τον κανεις ευτυχισμενο.
αλλα τι κανεις οταν αυτος δεν στο επιτρεπει;
τι κανεις οταν αυτος προτιμαει την μοναξια του με χιλιες δυο φτηνες δικαιολογιες;
οταν κλεινεται στον εαυτο του λεγοντας πως ειναι παραξενο παιδι σκοτεινο;
του ειχα πει,τον ειχα παρακαλεσει να μην με φερει σε αυτη την θεση μα φαινεται πως ο εγωισμος του ειναι μεγαλυτερος απο καθε αλλο που εχει στην ζωη του.
αλλα του το ειχα πει μερικα βραδια πριν_εισαι τοσο παραξενος που δεν θα αφησεις να μπει ποτε κανενας στην ζωη σου,ουτε εγω ειμαι μερος της,απλα κοροιδευομαστε.τεσσερις μηνες πιστευα πως ειχαμε καταφερει κατι αλλα απο οτι φαινεται δεν αξιζει τιποτα οσο το εγω σου_
και ξαφνικα τελος.
βουλιαζεις στον βυθο χωρις να βρισκεις ποτε πατο και εχεις την ελπιδα πως με αυτον τον τροπο θα καταφερεις να σωθεις μα στην πραγματικοτητα απλα χανεις πιο γρηγορα τις αντοχες σου,παιζεις με την υπομονη σου και αποτομα μενεις εκει αναισθητη,ακινητη.
τελος ολα.
και δεν ξερω αλλα ισως ειναι καλυτερα ετσι.
ειχα καιρο  να νιωσω μονη.
και πραγματικα ισως ακομα δεν το εχω συνιδητοποιεισει,αλλα νιωθω ηρεμη.
ισως απομακρυνθω ενα διαστημα απο ολους.
ετσι για να ηρεμησω.
δεν ξερω νιωθω τοσο μπερδεμενη.
νιωθω τοσο θυμα,νιωθω πως εχω δεχτει μεγαλη ποσοτητα κοροιδειας.
δεν μπορεις το ενα βραδυ να λες στον αλλον πως τον λατρευεις και την επομενη μερα με ενα ξερω μηνυμα να λες πως θες να χωρισετε.
απιστευτο; κι ομως αληθινο.
πλεον δεν ξερω καν αν αξιζει να το σκεφτομαι.
μου το ειπε ξεκαθαρα_στην αρχη σε ηθελα παρα πολυ,αλλα τωρα σε βαρεθηκα,δεν σε θελω αλλο_
κυριολεκτικα νιωθω πιο ταπεινωμενη απο ποτε.
δεν εχω ορεξη να το συζητησω με κανεναν(ισως για αυτο να το μοιραζομαι με αγνωστους)
δεν θελω να το συζητησω ποτε με κανεναν.
αρνουμε να σβησω οτιδηποτε απο την προσωπικη μου σελιδα που αφορα εμενα αυτον και την σχεση μας,αν το θελει μπορει να μπει ο ιδιος να το κανει.μονο οταν ηρεμησω πραγματικα θα το κανω.
δεν ειμαι σιγουρη αν αυτος ηταν ο πρωτος μου ερωτας γιατι εχω  ξαναζησει κατι τοσο δυνατο και παλιοτερα παντως σιγουρα ειναι δυσκολο να το ξεχασω.
ηταν τοσες πολλες οι στιγμες.
4 μηνες.124 μερες,2.976 ωρες και αλλα ποσα λεπτα,δευτερολεπτα,κλασματα του δευτερολεπτου...
και τωρα; 



τελος.

2.2.13

και έπαθα αυτό που φοβόμουν περισσότερο,σε ερωτεύτηκα..

Έρωτας.

έξι γράμματα,μία λέξη,χαρά και στεναχώρια μαζί.
Από την πρώτη στιγμή το καταλάβαινε κανείς με εμάς τους δύο.
Φαινόταν στα μάτια μας.
Δεν μπορείς να το αρνηθείς.
Πως να μην ερωτευθώ κάθε σου λεπτομέρεια;
Πως να σταματήσω να σε σκέφτομαι;
Πως γίνεται να υπάρχει κάτι τόσο τέλειο μέσ'την βρώμα που ζούμε;
Πως γίνεται να είσαι τόσο ξεχωριστός από όλη την κοπια εκεί έξω;
Πως γίνεται να είσαι τόσο εσύ;
Πως γίνεται να με τρελαίνεις με ένα άγγιγμα και να με μεθάς μόνο με ένα σου φιλί;
Πως γίνεται να σε σκέφτομαι κάθε στιγμή;
Πως γίνεται κάθε τσιγάρο να φέρνει τη γεύση των χειλιών σου;
Πως γίνεται να είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου;
Τρεις μήνες.
Ίσως είναι πολύς,ίσως είναι και λίγος καιρός.

Κάποια πράγματα όμως δεν αλλάζουν.
Εμείς που δεν τσακωνόμασταν σχεδόν ποτέ.
Εμείς που λέγαμε "δεν θέλω να με αφήσεις" ξαφνικά σκεφτόμαστε τον χωρισμό σαν μόνη λύση.
Λες και δεν μπορούμε να συζητήσουμε.
Για τόσο ήταν ο ερωτάς μας,φαίνεται.
Η ζήλια είναι καταστροφική αλλά δεν το ελέγχεις.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το πολεμήσεις.
Και εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να μου συγχωρήσεις κάτι τόσο ασήμαντο;
Έτσι με λατρεύεις εσύ;
Τόσο σημαντική είναι η πριγκίπισσα σου,για σένα;
Πέντε λεπτά υπέροχα και όταν απομακρύνεσαι όλα είναι στον αέρα,κάτι σαν την σκόνη ένα πράγμα.
Θα το απολαύσω,έστω και ας ξέρω πως δεν οδηγεί πουθενά.
Αν δεν σε γνώριζα,όλα θα ήταν αλλιώς..
Αν με άντεχα όλα θα ήταν καλύτερα..
Αν όλα τελειώσουν τώρα..
Δεν γυρίζω πίσω..
Το ξέρω,θα πονέσω,θα κλάψω,μα δεν θα γυρίσω..
Αν αξίζει θα κρατήσει..
Δεχόμαστε την αγάπη που πιστεύουμε ότι αξίζουμε.
Ίσως τελικά να είμαστε τόσο διαφορετικοί.

Για όσο κρατήσει,αρκεί να είμαστε μαζί.

α.γ.811.σε λατρεύω


15.10.12

μονο για σενα..


Και ποτέ δεν περίμενα να το πω αυτό αλλά το χαμόγελο σου λείπει.
Το αναγνώρισα μέσα απο πολλούς που ήταν δίπλα σου..ήσουν τόσα μέτρα μακριά και εγώ κατάλαβα εσένα απο το χαμόγελο σου.Κοντοστάθηκα,στάματησες να γελάς με το που με είδες και κάρφωσες το βλέμμα σου σε εμένα..να..αυτή ήταν η τελευταία φορά..τουλάχιστον για φέτος.Τελευταία φορά που είδα το όμορφο χαμόγελο σου.
και σκέφτομαι τότε που μου χαμογελούσες το πρωί έπειτα απο ένα φιλί με το καλημέρα,όταν σου έλεγα πόσο σ'αγαπώ,όταν σε φιλούσα για το καληνύχτα..
και είχα καιρό να σε δω να χαμογελάς..
τον τελευταίο καιρό δεν ήμασταν καλά..
και μου είπες θα φύγω,και σου είπα φύγε,βλέπεις ο εγωισμός μου-μου ήταν αρκετός και για σένα η αγάπη μου όχι..όταν διέλυσα κάθε νευρικό μου κύτταρο,κυριολεκτικά και ανόητα, λέγοντας “μη φύγεις…”,με κοίταξες με απορία “Περίεργες που είστε εσείς οι γκόμενες” Έπαιζες με τον αναπτήρα σου,κι έπαιζα με τον εαυτό μου.Δίκαιο,δε λέω.Έφυγες.Έκανα κύκλους με τα χέρια με σπασμωδικές κινήσεις,ουρλιάζοντας βουβά.Και ξέρεις,το βράδυ εγώ εκείνο δεν κοιμήθηκα καθόλου..Φοβήθηκα ότι θα έφευγες από την σκέψη μου..Ότι το άρωμα σου θα ξεθώριαζε..Και τα χείλη μου ζητούσαν τα δικά σου για μια τελευταία φορά..Για ένα σωστό αντίο..Και ξημέρωσε και αποκοιμήθηκα..Μα δεν σε ξέχασα..Όπως μου το ζήτησες..Είπα “θα φύγω…”μέσα στο θόρυβο,ένα κυριακάτικο πρωί,κάπου στο κέντρο.Είπες “μη φύγεις…”.Μπορεί και όχι,μα εγώ το άκουσα.Απολογήθηκα σαν παιδί,κι είπες πως δεν έχει σημασία.Έφυγα.Ύστερα έγινα σιωπή και δεν υπήρχε λέξη να περιγράψει τη μοιραία σύγκρουση που λέγεται ανάγκη για αυτοκαταστροφή.Ξημερώματα,επανήλθε ο χρόνος.Η ζωή συνεχίστηκε.Κι έκανα αυτό που ήξερα καλύτερα.Πήρα λεφτά και τσιγάρα.Άνοιξα την πόρτα,χαιρέτησα ένα φάντασμα κι απλά,έφυγα.Περπατάω στους δρόμους χωρίς να έχω κάπου να πάω.κάθομαι σε ένα πάρκο,στο παγκάκι μια κοπέλα μόνη της,μιλάμε,πληγωμένη και αυτή..ύστερα απο αρκετή ώρα συζήτησης με κοιτάει και μου λέει:
-"..οι άνθρωποι φεύγουν και εμείς δεν αντιδράμε,μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι.."
- "η ζωή είναι γεμάτη απο ψεύτικους ανθρώπους.Ίσως να φταίει που προτιμάμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας απο το να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα." 
-"Ακόμα και μετά από τόσο καιρό,δεν ξέρεις αν πονάς για την έλλειψη του έρωτα ή γιατί ξέρεις πως αυτός κάποτε υπήρξε;"
την κοιτάω και σκέφτομαι πολύ καλά πριν απαντήσω,είχα χίλιες δυο απαντήσεις και τελικά απλά είπα:
 -"Αλήθεια,δεν ξέρω"
-"Λοιπόν,βρες κάποιον που δε θα φοβάται να παραδεχτεί πως του λείπεις.Κάποιον που ξέρει πως δεν είσαι τέλεια,αλλά να σου συμπεριφέρεται σαν να είσαι.Κάποιον που ο μεγαλύτερος του φόβος είναι να σε χάσει.Κάποιον που δίνει όλη του την καρδιά για σένα.Κάποιον που λέει πως σ’αγαπάει και το εννοεί.Τέλος,βρες κάποιον που δε θα τον πειράζει να ξυπνάει μαζί σου,ακόμα κι αν τα μάτια σου είναι πρησμένα και τα μαλλιά σου ανακατεμένα αλλά και πάλι σε θεωρεί την πιο όμορφη.Κάποιον που θα έχανε τα πάντα για σένα ξανά και ξανά"
έπειτα έφυγα,στον γυρισμό σκεφτόμουν πολλά,σκεφτόμουν την συζήτηση που έκανα προηγουμένως με την άγνωστη κοπέλα και δεν ήξερα τι με προβλημάτιζε πιο πολύ.Αν σου λείπει κάποιος σημαίνει ότι ζεις και έχεις μάθει να αισθάνεσαι.Οι άνθρωποι σταματούν να υπάρχουν όταν σταματήσουμε να μιλάμε μαζί τους.Αυτό αποφάσισα.Τότε σταματούν να μας λείπουν.Τότε τους ξεχνάμε.Τότε μόνο χάνεται η αγάπη,όταν την αφήσουμε να χαθεί.Κι αν συνεχίζουν οι ασυνάρτητοι διάλογοι στο κεφάλι μου αυτό με ανακουφίζει,νιώθω ότι είναι όλοι εδώ.Νιώθω ότι μπορούμε ακόμη,καταλαβαίνεις;Κι όταν πλέον δεν σου λείπει κανείς,αυτό είναι ευτυχία.Και στο κάτω κάτω εάν δεν πιστεύεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου γιατί να πιστέψουν σε σένα οι άλλοι;


21.8.12

και ολα αρχιζουν μα τιποτα δεν τελειωνει..

συνέχεια κάτι καινούργιο ξεκινάει μα τίποτα δεν προλαβαίνει να τελειώσει.
κάθε φορά εμφανίζεται κάτι διαφορετικό παράλληλα με το προηγούμενο.
η λογική με την καρδιά ταξιδεύουν παράλληλα σε μια ευθεία.
κι εδώ είναι το δύσκολο.
ενώ γνωρίζεις πως δεν θα συναντηθούν πουθενά.
εσύ πρέπει να πάρεις κάποιες αποφάσεις.
και πρέπει να το κάνεις και πολύ σύντομα μάλιστα.
δεν ξέρω πραγματικά τι είναι αυτό που θέλω.
ψάχνω να βρω κάτι,χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θέλω να βρω.
το μέλλον μου,φαντάζει όλο και πιο κουραστικό.
να μωρέ,είναι που..είναι που δεν ξεχνώ το παρελθόν μου.
είναι που θέλω να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
μα δεν μ'αρέσει που μένω πίσω.
προσπαθώ να ξεχάσω μα το μόνο που κάνω είναι να αποφεύγω ανθρώπους και καταστάσεις.
και δεν είναι η λύση αυτή.
το τέλος όμως πλησιάζει.
είναι απλά μέχρι να το πάρω απόφαση..




*οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν,κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο..οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν,λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλυτώνει ο λύκος..*

10.6.12

αγάπη μου..

αγάπη μου.

έτσι όπως είσαι σίγουρος πως είσαι ευτυχισμένος,πως τα έχεις όλα και δεν βρίσκεις λόγο για να παραπονιέσαι,τότε ακριβώς τρως μια σφαλιάρα και καταλαβαίνεις πως δεν έχεις τίποτα.
κι αν είχες σίγουρα μόλις το έχασες.
γιατί ήταν πολύ όμορφο αυτό που ζούσες για να διαρκέσει στον χρόνο.
λένε πως ότι αξίζει διαρκεί στον χρόνο.
οτι θες πραγματικά πολύ το κυνηγάς,δεν το αφήνεις να χαθεί.


αγάπη μου.

δυο λέξεις,τόσα συναισθήματα και τόσες σκέψεις.
λίγος καιρός για κάτι τόσο δυνατό.
μα δεν μπορείς.
είναι αδύνατον να συμβεί.
δεν το θέλει ο θεός.

αγάπη μου.

-αγάπη μου.
σσσσς..
-μα θέλω να...
σσσσς..μην το πεις.
-μα.μα.μα μου λείπεις ρε γαμώτο.
μην το κάνεις αυτό
-σε θέλω.
δεν πρέπει.

αγάπη μου.
όχι πάλι.
μην το ξανά πεις.
δεν χρειάζεται.
δεν το νιώθω.
δεν σε νιώθω όπως πριν.
μα δεν το εννοώ.
φυσικά και σε θέλω όσο πριν.
μα δεν πρέπει.
δεν μπορώ να πληγώσω πάλι τον εαυτό μου.
είναι πολύ νωρίς ακόμα.
είναι νωρίς απο τον θυμό μου να ξεφύγω.
για αυτό φεύγω.
μακριά.μέχρι να μπορώ να νιώσω καλά και πάλι με τον εαυτό μου.

αγάπη μου.
Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή απόψε δεν αφήσαμε το σώμα να μιλήσει εσύ μπορεί να έφυγες κι εγώ να έμεινα εκεί όμως κανένας απ΄τους δυο τα μάτια δεν θα κλείσει.Απόψε χάσαμε κι οι δυο αυτός που φεύγει δεν νικά πώς να στο πω κι αυτός που μένει δεν ξεχνά πώς να στο πω απόψε χάσαμε καρδιά μου και οι δυο.Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή απόψε δεν πετύχαμε με βέλη την καρδιά μας σαν κεραυνός με χτύπησες κι εγώ σαν αστραπή σαν όλα αυτά που ζήσαμε να μην μετρούσαν για ζωή.Απόψε χάσαμε κι οι δυο αυτός που φεύγει δεν νικά πώς να στο πω κι αυτός που μένει δεν ξεχνά πώς να στο πω απόψε χάσαμε καρδιά μου και οι δυο...


καληνύχτα :)

5.6.12

fuck your life!

και είναι αυτές οι νύχτες..
είναι η ζέστη.
είναι αυτά που θα φέρουν τα πάνω κάτω.
άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν απο την ζωή σου τόσο εύκολα.
άλλοι σε κάνουν χαρούμενη και άλλοι απλά σε κάνουν κομμάτια.
μα δεν μπορείς να κάνεις κάτι.,-δεν θες-



κάποιος σου λείπει.
γύρισε κοντά σου μετά απο καιρό αλλά φοβάσαι να τον εμπιστευτείς ξανά.
φοβάσαι να τρέξεις στην αγκαλιά του,όπως τότε που έκανες παιδάκι.
και αυτό γιατί σε πλήγωσε αρκετά για να μπορείς τόσο εύκολα να το ξεχάσεις.
αλλά τον αγαπάς ότι και να έχει γίνει.
θα του δώσεις την ευκαιρία,απλά θες τον χρόνο σου..


κάποιος έκανε την καρδιά σου να χτυπά δυνατά.
κάθε λεπτό και για διαφορετικό λόγο,με διαφορετικό τρόπο.
κάθε στιγμή και άλλο συναίσθημα.
και όσο περνούν οι μέρες εσύ δένεσαι όλο και πιο πολύ.
και όσο πιο πολύ δένεσαι τόσο πιο πολύ πληγώνεσαι.
δεν θες όμως να το σκάσεις απο εκεί.
γιατί υπάρχουν και αυτές οι μοναδικές στιγμές μαζί του,
που είχες καιρό να ζήσεις και φοβάσαι αν θα σου δοθεί η ευκαιρία ξανά.

 ..για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..